دومین سلام از کربلا

سلام پسر نازنینم

سلام دوستای مهربونم

دیشب رفتیم زیارت حرم امام حسین ، چه حال و هوایی داشتیم ، جای تمام دوستان خالی بود

باید اعتراف کنم سال قبل هر وقت میرفتم زیارت شاید خیلی دعا میکردم ولی هیچ دفعه ای اونجوری

که میخواستم دلم نشکست و سبک نشدم ولی دیشب همینکه چشمم به ضریح شش گوشه آقا افتاد

دیگه دلم با من نبود فقط با آقا حرف میزد..............

بالاخره شکستم و حرف زدم...

دیشب حرم خلوت بود و وقتی رفتم داخل مستقیم رفتم و ضریح آقا رو گرفتم ............

چه حس قشنگ ولی سنگینیه این که قراره پیغام دوستان و آشنایان رو برسونی در واقع

همین باعث شد من سفره ی دلم رو وا کنم ...........

به یاد همه بودم از تک تک اعضای خانواده ام تا همه دوستان وبلاگی............

همه کسایی که توی این روزها کامنت گذاشتن و گفتن براشون دعا کنم

من که بنده ی روسیاهم و خود محتاج دعا ولی اسم تک تک دوستان رو گفتم و پیغامشون رو به

آقا رسوندم .

مریم جان(مامان نخودچی) سلام پدربزرگت رو رسوندم عزیزم

مونا جان برای شما و گیسو

آیهان و مامانش

میکائیل و ملی

مامان نفس طلایی

مامان حسین

مامان مینوفر

بابا محسن و خانوادشون

محمد حسین و مامانش

محمد گیان و مامانش

ماهان جونم

آرین ، آریا ، هلنا ، زهرا نازنازی.........

و همه ی دوستانم ............. به یاد همتون بودم و با تمام وجودم دعا کردم که قسمتتون بشه

و خودتون یه روزی از همین جا به امام حسین سلام بدید. ان شاالله.

ان شاالله سر فرصت میام و از گل پسرم مینویسم و عکسهاشو میزارم ، لب تاب بابایی کیبورد فارسی

نداره و تایپ کردن کمی برام سخته .

تا سلامی دیگر

بدرود..................